Lactase Persistence

دستگاه Lactase Persistence به ویژگی ژنتیکی انسان‌ها اشاره دارد که باعث تولید آنزیم لاکتاز در سنین بزرگسالی می‌شود.
این آنزیم مسئول هضم لاکتوز، قند موجود در شیر و فرآورده‌های لبنی است.
در حالی که بیشتر哺من‌های حیوانی پس از پایان نوزادی، تولید این آنزیم را متوقف می‌کنند، برخی از انسان‌ها به واسطهٔ جهش‌های ژنتیکی، همچنان می‌توانند در سنین بالا نیز این آنزیم را تولید کنند.
پدیدهٔ Lactase Persistence در برخی از نژادها بیشتر دیده می‌شود، به ویژه در افرادی که از نسل‌هایی هستند که به مصرف شیر و لبنیات پرداخته‌اند؛ مانند اروپایی‌ها و برخی از مردم خاورمیانه.
در مقابل، بسیاری از مردم آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین، به دلیل نداشتن این جهش ژنتیکی، پس از سنین خاصی از زندگی دچار عدم تحمل لاکتوز می‌شوند و در اثر مصرف لبنیات، علائمی نظیر نفخ، دل‌درد و اسهال را تجربه می‌کنند.
این ویژگی ژنتیکی از نظر تکاملی قابل توجه است.
در جوامعی که دام‌داری و مصرف لبنیات رایج بوده‌است، افرادی که توانایی هضم لاکتوز را دارند، می‌توانند از منابع غذایی بیشتری بهره‌مند شوند که این مسئله می‌تواند منجر به افزایش بقای نسل و در نتیجه گسترش این ژن در آن جامعه شود.
به طور کلی، Lactase Persistence یک نمونهٔ جالب از همزیستی انسان با محیط زیست و تأثیرات فرهنگی و غذایی بر روی ژنتیک انسانی است.
این پدیده نشان‌دهندهٔ انطباق انسان با تغییرات محیطی و فرهنگی است و به ما کمک می‌کند تا درک بهتری از تنوع ژنتیکی و تغذیه‌ای در میان جوامع مختلف داشته باشیم.